De Koning en het Coronadal

Freddy Mantels

Onlangs rapporteerden we over de Buurtbar van Beringen en hoe die handen en voeten geeft, ook en vooral aan ouderen, aan het evangelie. Eén van de medewerkers aan het project is Freddy Mantels. Hij vertelt hier over hoe de Buurtbar ook in deze tijden mensen dient. Blijkt dat de Alpha-cursus het ezeltje is dat de mensen helpt om de Blijde Boodschap te helpen begrijpen en aanvaarden.

Vanuit het BuurtBar project in Beringen zijn we dit jaar voor de derde keer gestart met een alpha-cursus. Op die manier hebben mensen die naar de koffiebar of activiteiten komen de gelegenheid om dieper door te praten over geloofs- & zingevingsvragen. 

Op onze eerste samenkomst – in de tijd dat het woordje corona mij nog niet bekend was – opende ik het gesprek met de vraag: ‘Wat geeft zin en betekenis aan ons leven?’ En de antwoorden waren: partner, kinderen, kleinkinderen, werk, hobby, genieten. 

‘Maar wat als je geen partner of werk meer hebt? Sommige mensen zeggen dat Jezus zin geeft aan hun leven. Op welke manier zouden ze dat bedoelen?’ De gastvrouw gaf meteen een getuigenis hoe dat voor haar geldt. Zij benoemde Jezus als de diepere Zingever. ‘Wie is deze Jezus dan? Wat weten we over Jezus? Wat zeggen ze over Hem?’ En dan zei één van de deelnemers : ‘Ze zeggen wel dat Hij de koning is, maar daar merk ik niets van’.

Dat vond ik een belangrijke opmerking. 

Op welke manier kunnen we iets merken van het feit dat Jezus koning is. Want dat besef is precies wat we nodig hebben in deze corona-crisis. We moeten opnieuw het koningschap van Jezus erkennen en belijden. We moeten ons durven afvragen: Wat betekent dat in je leven? Merk je daar iets van? Zien de mensen om je heen dat Jezus koning is in je leven? Of is dat gewoon een vrome christelijke uitspraak die verder niet veel voor je betekent?

Weet je, de corona-crisis doet ons meer dan ooit beseffen dat het belangrijk is om de richtlijnen van de regering te volgen. Als we die niet volgen heeft dat dood tot gevolg. Dat geldt ook voor de richtlijnen die Jezus geeft. Ze zijn van levensbelang. Jezus eindigt zijn beroemde Bergrede met de gelijkenis van twee mannen die een huis bouwen. De ene man bouwt zijn huis op het zand en de ander op de rots. Als er stormen komen (crisissen) dan blijft alleen het huis dat gebouwd is op de rots vaststaan. Jezus zegt dat als we doen wat hij ons zegt, ons huis gebouwd is op de rots.

En toch doen we geen recht aan het koningschap van Jezus als we enkel oproepen tot gehoorzaamheid. Jezus is in eerste instantie de zorgzame herder-koning. Hij zorgt voor wat we nodig hebben. In Psalm 23 zegt David dat de Heer als goede herder zorgt voor grazige weiden en rustige wateren. Als we door een donker corona-dal moeten is Hij als koning bij ons om ons te leiden, te beschermen en te vertroosten. Kortom, Jezus zorgt als herder-koning voor ons welzijn. Hij zorgt voor ons zoals een goede Vader voor zijn kinderen. Vandaar dat we ons niet bezorgd hoeven te maken. We mogen leven in het nu en we mogen op Hem vertrouwen voor ons dagelijks brood. Hij zorgt voor onze fysieke, mentale en geestelijke gezondheid. 

Maar hoe gebeurt dat dan concreet? Wel, Hij gebruikt daarvoor de overheid, de dokters, verpleegsters enz. Daarom is het gepast om te danken voor de manier waarop er in ons land gezorgd wordt. Ik vind het ook bijzonder dat er o.a. via het Vincentiusvennootschap gezorgd wordt voor de mensen in armoede. Er wordt geestelijke zorg verleend via online diensten en Bijbelstudies.

Jezus is de goede herder-koning die zijn leven gegeven heeft opdat wij de zekerheid mogen hebben van eeuwig leven. En dat perspectief geeft ons rust en vrede. Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand.

De zorgzame herder-koning is ook de zegenende priester-koning. We ontvangen door geloof volledige vergeving van schuld. Niemand of niets kan ons scheiden van zijn liefde. We blijven voor eeuwig verbonden. Want zijn opstanding laat zien dat Hij de dood overwonnen heeft. Hij is de zegevierende koning. We mogen uitzien naar zijn wederkomst en dan komt er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zonder virussen. 

Voor eeuwig is uw heerschappij!

Uw troon staat onwankelbaar!

Getuigenis – Kracht uit Gebed in Coronatijd

                                                                      Marit

Mijn naam is Marit. Ik werk als verpleegkundige in het Sint-Maria Ziekenhuis in Halle. Normaal werk ik op het Operatiekwartier maar vanwege de coronamaatregelen in ons ziekenhuis, gaan enkel nog dringende operaties door. Hierdoor zijn heel wat collega’s vrij om op andere diensten te gaan helpen. En dus werd aan mij gevraagd om te werken op één van de vier corona afdelingen. En het is al een hele aanpassing geweest. De werkdruk ligt hoog. Dat ligt niet enkel aan corona maar vooral omdat ik enorm veel nieuwe informatie moet verwerken en toepassen. Patiënten zijn ernstig ziek en onzeker of ze gaan overleven. Families zijn bezorgd en kunnen hun geliefde niet bezoeken. Niet alleen mentaal maar ook fysiek is het zwaar werken. Gelukkig kan ik veel kracht putten uit gebed. Ik bid iedere dag voor doorzettingsvermogen en een goed humeur om mijn patiënten te kunnen verzorgen. Zeker als ik een nacht slecht heb geslapen, wat in deze periode redelijk vaak voorvalt. Maar bovenal bid ik voor mijn patiënten en hun familieleden. Voor genezing, troost en dat God deze tijd kan gebruiken om mensen dichter bij Hem te brengen. 

Wat voor mij het ergste is, is dat patiënten alleen sterven. Je ziet mensen letterlijk met de minuut achteruit gaan en er kan geen bezoek komen om te waken. Zo heb ik een patiënt verloren die op zeer korte tijd heel snel achteruit is gegaan. De echtgenote belt me 10 minuten na het overlijden op om te vragen hoe het gaat. Ze klonk zeer hoopvol. Dan is het mijn taak om mee te delen dat haar man overleden is. Ik heb Paaszondag doorgebracht op de afdeling en heb toen één van mijn patiënten verloren. Toen ik bezig was met de lijktooi heb ik echt even moeten slikken. Ik dacht aan Jezus die, net als mijn patiënt, gestorven was. Zijn dood was nog nooit zo visueel geworden. Uiteraard weten we dat Jezus drie dagen later is opgestaan! De kracht van dat wonder werd opnieuw zichtbaar voor mij. Ik dank Jezus voor dat grote geschenk.  

Getuigenis – Helden van Hier

Geert Moechaerts

Zo worden gezondheidswerkers heden ten dage genoemd. Zelf ben ik verantwoordelijk voor de planning van het Operatiekwartier van het Jessa Ziekenhuis in Hasselt, een complex met 24 operatiezalen in 2 campussen. Dat Limburg de zwaarst getroffen provincie van het land is, merken wij heel duidelijk. Al heel snel kregen we een toevloed van patiënten te verwerken, de top is ondertussen bereikt, maar de daling gaat traag. Ik heb 70% van mijn 140 teamleden moeten afstaan om bij te springen op de Intensieve diensten, waar corona-patiënten worden behandeld. Gezondheidswerkers voelen zich geen helden, ze doen hun werk, ze voeren uit waar ze voor opgeleid zijn (uiteraard met hier en daar de nodige opfrissingen en bijscholingen). Dat neemt niet weg dat heel wat verpleegkundigen en artsen helemaal buiten hun comfortzone moeten werken, hetgeen heel wat ongerustheid en stress geeft. Dat was vooral het geval in de beginperiode van de crisis, op dit moment krijgt het routinematig werken gelukkig de overhand. Het feit zelf besmet te raken is eigenlijk de minste van hun zorgen.

Dagelijks wordt om 20u geapplaudisseerd voor gezondheidswerkers, witte handdoeken en lakens hangen al meer dan 4 weken aan de ramen, overal in Vlaanderen: een hart onder de riem voor iedereen die in het oog van de storm moet werken. Een nog grotere steun is uw gebed voor hen allen, in het bijzonder voor geloofsgenoten. Ik ken verschillende christen verpleegkundigen en artsen (in opleiding) die de strijd tegen corona voeren. Uw gebed is een extra, onmisbaar onderdeel van hun wapenuitrusting.

Poëma: “Maart 2020″

De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch… Iedereen wist wat er aan de hand was
Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen… De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ’s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Het was Maart 2020…
De jongeren studeerden online, vanuit huis

Maar de lente wist het niet en het ontsproot
Ze draaide onverstoorbaar  haar jaarlijkse programma af
Ze schonk ons haar mooiste bloemen en haar heerlijkste geuren

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit… 

En de weken duurden ineens veel langer… 

En iedereen hoopte dat er niet nóg meer strenge maatregelen zouden volgen…

De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held… …Iedereen wist wat er gebeurde 

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien 

De Magnolia stond in de knop 

De vogeltjes begonnen aan hun nestjes

En de lente wist het niet, 

En de bloemen bleven bloeien, en de bomen liepen uit

En het werd steeds warmer 

En er waren veel meer vogels 

En toen kwam de dag van bevrijding

En toen kwam de zomer…. 

Omdat de lente het niet wist 

En hij was er nog steeds 

Ondanks alles 

Ondanks het virus 

Ondanks de angst 

Ondanks de dood 

Omdat de lente het niet wist, 

leerde iedereen 

wat wachten op God was

want Hij wist het wèl.

N.N.

Spreekt God tot ons doorheen de Coronacrisis?

                                                                                                          Chris Sebrechts

Commentatoren maken de balans op

Het zijn bijzondere tijden. Nu we elkaar niet meer persoonlijk kunnen ontmoeten, gaan we veel meer op het internet, en sturen we ook meer berichtjes. Daar zijn veel positieve gedachten bij, er is medeleven en solidariteit, maar er zijn ook kritische boodschappen die tot nadenken stemmen. Commentatoren maken de balans op: beter dan ooit zien we nu wat er in onze wereld fout gelopen is.

Deze commentaren sluiten aan bij een preek van Hugh Palmer – een Britse pastor – over wat God ons doorheen die crisis wil zeggen. Palmer ziet de crisis als een reminder die ons herinnert aan het feit dat er iets fundamenteels fout zit met deze wereld. De crisis is een haltuitroep die de mens tot bezinning dwingt.

de moderne mens kent die boodschap niet

In Genesis had God al duidelijk gemaakt dat een leven zonder Hem zou leiden tot moeite, verdriet en dood. God herhaalde dat meermaals in het Oude Testament, bijvoorbeeld doorheen de Babylonische spraakverwarring. Die leidde tot de stopzetting van de torenbouw – het eerste megafaillissement in de vastgoedsector. Hij gebruikte ook profeten om het Joodse volk erop te wijzen dat het fout bezig was, en dat het daarvoor een hoge prijs zou betalen. Gods geboden en verboden beogen het welzijn van de mens, en wanneer we zijn woorden negeren leidt dat onvermijdelijk tot schade, verdriet en ellende. De profeten riepen op om zich af te keren van het egoïsme, om goed te doen in plaats van kwaad, en terug te keren naar God. De moderne mens kent die boodschap niet, en door alle drukte van het leven hoort hij Gods zachte stem niet meer. Het geweten schroeit dicht wanneer de cultuur luid een andere boodschap propageert en men jarenlang tegen het geweten ingaat.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Afbeelding4.png

Kwetsbaar en fragiel

De coronacrisis schudt ons leven en de ganse wereld door elkaar, op een radicale en ongeziene wijze. Plots zien we hoe kwetsbaar en fragiel we zijn – ook in het westen, en dat ondanks onze wetenschap en technologie. Alle agenda’s, alle toekomstplannen… vallen in het water. Wie ver weg van huis was in een exotische bestemming, moet haastig terugkeren. Ook alle grootspraak stopt, want we zijn de controle kwijt en de illusie dat we almachtig zijn is doorprikt. Ook de afgoden van onze tijd zijn machteloos. De god van het geld is heel veel van zijn kracht verloren. De grote namen in de sport, muziek en film – de eigentijdse idolen – zijn plots weer gewone sterfelijke mensen, en ook zij zien nu dat hun bezigheden eigenlijk niet zo belangrijk zijn. Rijk en arm – iedereen zit opgesloten in zijn kot, het lijkt wel een verplichte retraite. Het credo van het genieten als het hoogste goed klinkt niet meer overtuigend en de reclameboodschappen verstommen.

De actiepunten van Greta Thunberg

Nu pas horen we hoe de natuur klinkt zonder al dat lucht- en autoverkeer en zien we hoe de lucht weer zuiver wordt. De sinds vele decennia verstoorde balans tussen economie en ecologie wordt op radicale wijze omgegooid. Het lijkt wel dat de schepping bij monde van een microscopisch klein virus protesteert tegen onze veel te grote voetafdruk, en dat de actiepunten van Greta Thunberg nu van bovenuit tegen onze wil worden doorgedrukt. De coronacrisis corrigeert de waardeschaal want velen stellen zich vragen bij onze moderne gejaagde manier van leven in een kwetsbare geglobaliseerde wereld waarin alles ondergeschikt is aan winstmaximalisatie.

Vraagt God doorheen die crisis niet dat we onszelf in vraag stellen? Wat vinden we echt waardevol in het leven? Denken we slechts aan onszelf of gaat ons hart uit naar anderen in nood? Is dit geen moment om niet enkel in de letterlijke, maar ook in de figuurlijke zin, onze handen te wassen?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Afbeelding5.png

Externe Hulp bij de Bron van alle leven

Hoe verloopt deze bezinning? Zoeken we via yoga en meditatie rust en kracht in onszelf of gaan we voor Externe Hulp bij de Bron en Oorzaak van alle leven? En wat als het leven hier zou eindigen – voor de ouderen onder ons dringt deze vraag zich nu toch op. Zijn we klaar om God te ontmoeten? Is Hij voor ons een Volslagen Onbekende, of houden we van Hem, en weten we ons door Hem bemind? Of kennen we Hem, maar overheersen toch de schuldgevoelens omdat ons doen en laten niet echt op orde is? Op welk fundament is ons leven gebouwd – op zand? Of op de rots – op de woorden van Jezus? Blijft ons huis overeind in de storm, en kunnen we in goede en kwade dagen op Hem vertrouwen? Of stort ons huis nu in?

Er is een golf van solidariteit, en velen komen door de crisis tot bezinning. Maar wat wanneer de druk toeneemt en het ons echt veel zal kosten? Geldt dan het recht van de sterkste en gaan we dan terugplooien op onszelf? Of wanneer straks het gewone leven hervat, hervallen we dan in de oude patronen – ieder voor zich – en geven we de afgoden – de eigentijdse varianten van de Mammon, Venus of Bacchus – terug een ereplaats?

Wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen

Gaan we onze kwetsbaarheid en onze permanente nood aan Externe Hulp en interne vernieuwing inzien? Of beter nog, verleggen we de focus? Wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen: de juiste vraag is niet wat God voor mij kan betekenen – wat ik eruit kan halen – maar wat ik Hem kan aanbieden. Gaan we een relatie met God opbouwen of verdiepen, en leven volgens Zijn waarden? Zodat we nu Zijn steun kunnen ervaren en los kunnen komen van egoïsme en van slechte gedachten en verlangens, en ook voorbereid zijn op een ontmoeting met Hem, wanneer dit leven voorbij is?

Getuigenis – Covid – Het Virus van de Angst

Mieke van Lint

Je wordt er dagelijks aan herinnerd en je ziet de ene maatregel na de andere komen.

Ook op het werk komt dagelijks een verdere verfijning van de maatregelen.

Je zucht en probeert alles goed te organiseren, waarom …?

Je eigen collega ligt in het ziekenhuis, kortademig, vaak zo ziek dat ze zelfs niet in staat is een berichtje terug te sturen.

Zoveel vragen in haar hoofd, niemand die weet hoe het zal verdergaan… de angst kruipt samen met het virus haar hele lichaam door. Moet ze afscheid nemen van het leven, van haar man en kinderen?  

De onzekerheid, de pijn, de benauwdheid, het is ondraaglijk en brengt haar in paniek… en er is niemand bij haar, niemand die haar hand vastneemt. In de strijd is ze alleen…de dagen en nachten kruipen voorbij.

Ik bid voor haar, ik zeg haar dat ik voor haar bid. Ze stuurt een groot hartje terug.

Gelukkig mag ze na een week naar huis, maar zelfs dan is even naar het toilet gaan voldoende om haar volledig uit te putten. Ze slaapt veel en denkt veel en is bang. Bang dat het virus terugkomt, bang dat het niet onder controle kan gebracht worden, bang dat een bekende eraan zal sterven…  

Het lichamelijke herstel komt, langzaam maar zeker… Maar wat met de angst? Waar is die sterke vrouw van vroeger?

In het ziekenhuis lag ze samen met een dame die vaak luidop aan het bidden was. Ze had daar veel deugd van en werd er rustig bij. Zie je wel dat er voor jou gezorgd wordt, repliceer ik. Daar is ze ook ongelooflijk dankbaar voor.

Ik schrijf haar: vroeger een sterke vrouw, nu een zwakke… dat is de plaats waar Jezus ons wil hebben, zwak in onszelf, maar vertrouwend op Zijn oneindige kracht… het is Paasdag.

Ik bid dat het niet bij deze woorden blijft, maar dat ze haar hart aan God zal toewijden.

Lijftekst in Bange Tijden

Adri Van den Berk

Een vreemde stilte is neergedaald over ons land, met een onzichtbare vijand op de loer: het coronavirus… Het voelt allemaal heel merkwaardig aan… De zekerheden waarop we bouwen, blijken plotseling breekbaar te zijn.

Maar het geeft ook allerlei creatieve ruimte om op een andere manier actief te blijven… Met andere woorden: Afstand bewaren zonder afstandelijk te worden… Want het werk van de Heilige Geest gaat altijd door: lockdown of geen lockdown!

Er is voor mij één Bijbeltekst, die ik in alle bescheidenheid mijn ‘lijftekst’ mag noemen. Vooral in bange tijden… De Heer brengt deze tekst op een of andere wijze altijd weer terug op mijn weg.

Laatst was ik te gast in een grote evangelische kerk in Nederland waar men manden gevuld met verschillende Bijbelteksten aan eenieder uitdeelde.

Tegen degenen die naast me zaten zei ik (met een glimlach): “Voor mij zal het wel weer Jesaja 41 vers 10 worden…” En wonderlijk, het was zo! De mensen links en rechts van mij waren zeer verbaasd, maar ook bemoedigd. 

Een tijd geleden zat ik in een moeilijke situatie, en was behoorlijk beangstigd. Toen ik argeloos naast een tafel met tijdschriften liep viel mijn oog op? Inderdaad, op dit voor mij zo belangrijke vers… En zo kan ik nog veel meer voorbeelden noemen.   

Deze tekst laat iets zien van wie God is. Het toont ons Gods hart. Het toont dat Hij trouw is aan Zijn woord en beloften… Deze tekst tilt je als het ware boven je omstandigheden uit en wil een breder perspectief bieden.

Van de week kwam het idee in me op om Jesaja 41:10 te verdelen in vijf kleine zinnen:

1. “Vreest niet, want Ik ben met u!”

Dat is het allereerste wat God zegt… D.w.z.: in alle situaties en in alle dagen. Hij wil ons leven graag in balans en in harmonie brengen. Wanneer gebeurt dat? Als wij door alles heen blijven geloven dat God met ons is! De belofte is, dat Hij al deze dingen doet, zodat wij niet langer hoeven te vrezen. En het is onze verantwoordelijkheid om dit te aanvaarden en te geloven! En het geloof weet, dat het niet tevergeefs is om Hem te zoeken.

2. “Zie niet angstig rond, want Ik ben uw God!”

Van nature ben ik best wel angstig! Angst heeft verschillende niveaus. Een milde vorm is dat je je niet op je gemak voelt of onrustig en bezorgd bent. Een zwaardere vorm is bv. een paniekstoornis (die paniek zien we momenteel vooral om ons heen…). Er is angst en psychische ontreddering bij mensen. Dit wordt nog verergerd door de extreem bang makende interpretaties en opinies van journalisten in de media. Maar de belangrijkste vraag blijft: Is Hij mijn God?

3. “Ik sterk u!”

God verandert niet altijd de omstandigheden maar Hij geeft Zichzelf. Ik sterk je! Ik kom je tegemoet! Zijn sterkte heeft altijd te maken met Zijn macht, die zeer groot is. Hij gebruikte bv. Zijn kracht om de sterren hun plek te geven. Uit diezelfde kracht en sterkte kan Hij ook aan ons nieuwe energie geven.

Hij wordt nooit moe en nooit uitgeput. Zijn energie is net zo oneindig als Hij Zelf! Zou Hij wel oog voor ons (mij) hebben? Ja, Hij gebruikt zijn geweldige macht om kleine mensen weer te laten opleven, en Zijn enorme kracht voor ons in te zetten.

4. Ook help Ik u!”

God helpt! Als wij voor iets vrezen mogen we het omdraaien en zeggen: Ik geloof dat er hulp onderweg is. Wat een geweldige stappen onderneemt de Heer om ons te helpen… Laten wij deze beloften serieus nemen! Door te proclameren wat God zegt in Zijn Woord.

5. “Ook ondersteun ik u met Mijn heilrijke rechterhand!”

Gods rechterhand is het beeld van Zijn almachtige kracht! Dat is hand waarmee Hij ondersteuning geeft. En ons overeind wil houden, met Zijn (zoals de Nieuwe Bijbelvertaling het zo mooi vertaald): “onoverwinnelijke” rechterhand!Hij houdt je vast en overziet, ook als wij de omstandigheden niet goed kunnen inschatten, en het je momenteel niet lukt er boven uit te kijken.

Een Lege Pasen

God weet dat we ons de voorbije Pasen misschien wat ‘leeg’ gevoeld hebben. Lege kerkgebouwen, lege stoelen, lege avondmaaltafel, lege projectieschermen… Maar Pasen roept in die leegheid dat God aan het werk is. De opstanding is een herinnering dat een ‘leeg’ graf een ‘vervulde’= een volle, hoop is.

De Bijbel zegt: door de opstanding van Jezus Christus uit de dood, waardoor wij leven in hoop” (1 Petrus 1, 3). Omdat Jezus leeft, hebben wij een ‘leven in hoop’. Die hoop is sterker dan dood, ziekte en ontmoediging. Ze vult ons met vreugde temidden verdriet, moed in het aangezicht van angst en vrede in de donkerste nacht. Ze verankert ons in de sterkste storm! “Die hoop is als een betrouwbaar en zeker anker voor onze ziel” (Hebr. 6, 19).

Hoop is wat de wereld nu nodig heeft, en de opstanding geeft ons die hoop overvloedig. De hoop die Jezus ons geeft – de hoop op een eeuwig leven met Hem – kan niet weggenomen worden. Ze is niet afhankelijk van veranderende omstandigheden, van onze momentane zorgen, of van een globale pandemie. Onze hoop is gebaseerd op het onveranderlijke Woord van God en we zijn beveiligd door Jezus’ opstanding uit de dood. 

Misschien heeft Pasen dit jaar inderdaad anders aangevoeld, maar onze hoop is dezelfde gebleven – misschien zelfs sterker en meer nodig en meer betekenisvol dan ooit. Als ge vandaag of morgen of in de loop van de rest van het jaar de opgestane Redder eert, dan bidden wij u Gods zegen daarbij toe: “Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop overvloedig zal zijn door de kracht van de heilige Geest” (Rom 15, 13).

De Cirkel van Godsvertrouwen

Johan Lukasse

Ik wil graag iets schrijven over problemen die jij en ik hebben. Ik heb het over het Coronavirus dat ons allemaal bedreigt. Maar daarnaast hebben we ook allemaal onze persoonlijke moeilijkheden: ziekte, financiële moeilijkheden, relationele spanningen…

Maar al die problemen, bedreigingen of gevaren hebben een functie, meerdere functies zelfs. En ik wil met jullie kijken naar wat Ps. 27 daarover leert.

De achtergrond van deze psalm is het verhaal van Doeg, de Edomiet. Doeg is een man die David verraden heeft. Je vindt het verhaal in 1 Sam. 21 en 22. Tegen deze achtergrond moet je Ps. 27 begrijpen. Vanaf vers 2 zie je dar dat David wordt vervolgd. In vers 4 zie je dat hij uitgesloten is uit Gods huis (in Silo in die tijd)., in vers 10 gaat het over gescheiden zijn van zijn ouders, en in vers 12 over hoe hij belasterd wordt. Dit alles past bij het Doeg-verhaal, zegt Spurgeon, de grote prediker.

Deze psalm is een poëtische weergave van Davids ervaring. Het is dus geen chronologisch verslag. David maakt hier een cirkel, begint met het uitgangspunt van vers 1 en keert daar weer terug in vers 14. Hij maakt dus een cirkel van het gebeuren, een cirkel die ik de naam gegeven heb: “De Cirkel van Godsvertrouwen in grote nood.” Ik dacht dat deze naam ook toepasselijk was in de tijd waar we vandaag zijn terecht gekomen. Een tijd waarin een virus rondgaat, onzichtbaar maar wel levensgevaarlijk. 

In vers 6 begint David over de vraag of je wel mag zingen als je in nood bent? Hij schrijft: ‘Ik wil zingen, ik zal psalmzingen voor de Here en dat te midden van mijn moeilijkheden’. Misschien moeten wij daar iets van leren. Maar goed, onze psalm bestaat uit 4 onderdelen. Hier is het 1ste onderdeel van de psalm.

Onderdeel 1: Het uitgangspunt van het Godsvertrouwen vers 1-3

David begint met te stellen dat een loflied eigenlijk een feest is. “De Here is mijn licht en mijn heil, voor wie zou ik vrezen. De Heer is mijn levenskracht voor wie zou ik angst hebben?”

Bewust van zijn nood richt hij zijn blik op God en verwijst daarbij naar een drievoudig snoer: God is mijn licht, mijn heil en mijn burcht (of levensveste). In dat licht van God verdwijnt de duisternis van de strijd. David plaatst die in een ander perspectief. Bij de wedergeboorte hebben ook wij licht ontvangen. We hadden: ”Geen licht genoeg om onze eigen duisternis te zien”. Maar God is ons genadig geweest. Er is een verbinding ontstaan. Jezus zegt: ‘Ik ben het Licht der wereld’. En er is nu Licht in ons, licht rondom ons en licht vanuit ons. En deze psalm getuigt daarvan. ‘Hij is mijn licht en mijn heil.’

Hij is mijn ‘Heil’. Daar staat tegenover  ‘onheil’, onheil dat wordt teniet gedaan in het heil dat Hij geeft.

Met het woord burcht of levensveste heeft David het over bescherming en geborgenheid in Hem. Daarom noemt David dat MIJN licht, een bezittelijk voornaamwoord. Hij is licht, heil en burcht, Hij is dat alles voor mij. In het N.T. klinkt dat zo. “Wat zullen we dan van deze dingen zeggen; als God voor ons is…. die zijn eigen zoon.. Dat is onze positie…” Rom 8:31–37.

In 1952 jaar vond er een grote watersnoodramp plaats in Nederland; er is ter gedachtenis daaraan een beeldje in Zierikzee geplaatst waarop staat: “Beproefd maar niet gebroken”. Ik bedacht dat wij daar in deze Coronatijd ook maar eens aan moeten denken !!! We worden beproefd, we gaan door moeilijkheden, misschien stapelen zich dat bovenop nog persoonlijke  moeilijkheden, of misschien zijn onze eerdere moeilijkheden door Corona verergerd. We worden beproefd, maar… we zijn niet gebroken.

David beschrijft dan zijn conflict op twee manieren: van buitenaf bekeken (vers 2) en daarna van binnenuit (vers 3). Het onderscheid is het woordje NOCHTANS. “Al belegerde een leger… Nochtans”: want ik heb een fundament, een bron.

Een dominee in Oldenbroek had grote problemen met allerlei mensen in zijn gemeente . Hij liet een wandbordje maken met maar één woord; ‘Nochtans’. Dat komt uit Hab. 3:17-19. Het zou een idee zijn voor ons allemaal, denk ik! Wij kunnen dat immers ook zeggen want we kennen de Here ook als onze rots, onze heil, onze burcht.

Onderdeel 2. De basis voor het vertrouwen vers 4-6

Die basis bestaat uit twee dingen; 

  1. Het verlangen van zijn hart (vers 4) en
  2. De zorg van God (vers 5). 

“Eén ding heb ik van de Here begeerd, dat zoek ik, te wonen in het huis van de Here”. Daar begint David mee. In problemen richten wij ons gewoonlijk op het eerste. de problemen. We worden geobsedeerd door wat op ons af komt, op wat we moeten meemaken, op de pijn die we voelen. Dat eist onze aandacht op. We richten ons op onszelf, we vervallen in zelfmedelijden, of we zien andere mensen en worden afgunstig, jaloers, na-ijverig en bitter, want die anderen hebben misschien niet zoveel problemen. David doet dat niet. Hij heeft zijn blik onverdeeld gericht op Gods tempel en Gods aanwezigheid. Je zou zijn focus kunnen vergelijken met de concentratie van renners in de Ronde van Frankrijk: zie ze die blik richten op de finish! Daar gaat het hem om, om niets anders.

David begeert, zoekt, vraagt en jaagt… Ook al krijgen we het niet, of niet helemaal of niet onmiddellijk. Hij zoekt de heerlijkheid te zien van God, de lieflijkheid van zijn aanblik. Hij wil zich laten be-indrukken door wie Hij, God is. Ik denk daarbij aan Henri Nouwen die drie dagen voor het schilderij van Rembrand  “De Verloren Zoon” zat, in het museum van St. Pietersburg. En hij zag wat wij niet zien, hij schreef er een boek over. 

David doet eigenlijk hetzelfde en hij begint dingen te zien. 

Als wij in de tempel van de Here mogen zijn, geconcentreerd luisterend, mediterend, dan gaan wij  opnieuw beseffen wat onze positie is, dat we geplaatst zijn op de rots  en dat we mogen zien dat we rijk zijn in Hem.

Want: ‘Hij bergt me in zijn hut, verbergt mij in Zijn tent, plaatst mij op een rots, ziet zijn positie in Hem.’ Hebben wij daar oog voor, voor onze positie in Christus.? Ik gaf onlangs een preek over de rijkdom in Christus, Kol 2….

In Christus is hier onze bron om de emmer in neer te laten, de deur om op te kloppen, de bank om onze check te innen: in onze positie in Christus. Stel uw vertrouwen op mensen en net als de rijke man bevinden we ons dan plots op een mesthoop. Stel uw vertrouwen op God en we worden als Lazarus: gedragen in de armen van de engelen tot in Abrahams schoot.

Je weet: in het oog van de orkaan is er volkomen stilte. Wij moeten proberen in die stilte van God te komen en ons zo op Hem te richten. 

Het lied uit Johannes de Heer nr 639 klinkt: “Klem vast aan de rots en roem in gena; hoe hoog bij uw worstelen de golfslag ook ga, Uw Jezus uw helper is altijd nabij. De Rots die niet wankelt uw leven is Hij. Klem vast aan de Rots u, want stormweder woedt; ’t is veilig waar Jezus Gods kinderen behoedt”. 

Dat is wat David zegt in Vers 6 “Ik zal zingen… Dat is wat wij ook moeten doen in tijden dat het moeilijk is, want dat is een aspect dat ons helpt om ons hart te laten jubelen voor God.

Onderdeel 3: De diepte van het vertrouwen vers 7-10 

Dit slaat op de diepte van de ellende die David moet meemaken. Hij zong inderdaad nog in vers 6, maar in vers 7 roept hij als iemand die in nood gezeten is. Hij schreeuwt het uit, want dit vertelt nu zijn nood. Iemand in nood fluistert niet en zingt ook niet . Neen, die roept. David wil gehoord en verhoord worden. Hoor Heer als ik u roep, wees mij genadig, antwoord mij! En dat in tegenstelling tot de Farizeeën die wilden gezien worden. Op de hoeken van de straten stonden ze, met brede gebedsriemen, om door de mensen gezien te worden. David is helemaal anders. Hij wil door God  gehòòrd worden. Hij is zoals Petrus die op een bepaald moment vol van geloof durft zeggen: “Heer als gij het zijt die over het water loopt, gebied mij om tot u te komen”. En dan, maar eventjes later,  ziet hij op de omstandigheden (op de golven, op de wind) en dan gilt hij; ‘Here red mij!’ Het kortste gebed in de bijbel. En dat is wat wij ook moeten leren tot ons heil, ook als wij gewoon door het leven gaan.

Vers 8 en 9 geven ons een rijke les die uitgaat van dat roepen. David zegt daar in vers 8: ‘Mijn hart zegt tegen u wat u zelf zegt en dat is wonderlijk,” Daar moet u eens goed over nadenken. Wij ontvangen genade om genade te vragen! Het begint bij God! Dus als wij bidden om genade, is dat reeds genade. Dat Davids hart roept tot God, dat is al door God gewerkt. Als we bidden om genade, is dat reeds genade … het antwoord op het juiste adres zoeken ‘is genade. 

We leren dan om niet meer ons vertrouwen te stellen op andere dingen, maar we zien dat de Here het antwoord is.

U zegt: zoek God, dan doe ik dat ook, zoals vers 8 c zegt. “Ik zoek uw aangezicht… u hebt mij dat geleerd”. Dit is was wij ook moeten leren in deze tijd van moeilijkheden en problemen. Want moeilijkheden brengen ons dichter bij God en leren ons Hem kennen.

Daarna uit David zijn klacht in verzen 9 en 10, en die klacht lijkt op die van Job. Zelfs Jezus kende dat. Als het bericht van de dood van Johannes de Doper aan Jezus wordt gebracht, gaat Hij naar een eenzame plaats. Alleen (Math 14:13). Er zijn lessen die we nooit zouden leren in het leven als het niet was door problemen. 

De befaamde Malcom Muggeridge schreef (1): “In tegenstelling tot wat men zou verwachten, kijk ik met bijzondere voldoening naar ervaringen die op dat moment zelf troosteloos en pijnlijk leken. Ik kan inderdaad met volledige oprechtheid zeggen dat alles wat ik in mijn 75 jaar in deze wereld heb geleerd, alles wat mijn bestaan werkelijk heeft verrijkt en verlicht, door beproevingen is geweest en niet door geluk, of het nu nagestreefd of bereikt is… Dit is natuurlijk wat het Kruis betekent. En het kruis was meer dan wat dan ook datgene wat mij onverbiddelijk tot Christus riep…”. Ja problemen hebben een functie. Ook vandaag.

Onderdeel 4: De praktijk van het godsvertrouwen vers 11-13

Leren wij de lessen die we door de zorgen en problemen moeten leren? Vers 11 zegt: “Onderwijs mij en leid mij.” David wil onderwezen worden. God heeft een plan en een bedoeling. De meest verkeerd geciteerde tekst is die uit Rom. 8: 28. Als we tien Euro vinden, of goed uit een of ander probleem geraken zeggen we: “Ja God doet alles medewerken ten goede. “ Maar in die context spreekt de Bijbel over het zuchten van de schepping en ons onvermogen om zelfs maar naar behoren te bidden. En dan volgt vers 29: “Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het beeld van Zijn Zoon in ons te openbaren.” Dàt is het grote doel: groeien in Christus. 

“Uw  weg is niet mijn weg” zegt God en dat staat meteen tegenover de woorden van Frank Sinatra: “I did it my way!! Vers 12 meldt nog het wapen dat de hel gebruikt: laster. En de aanklager die het gebruikt is Satan lezen we in Openbaringen 12. David zegt bet in zijn gebed: ‘’Het zijn valse getuigen die tegen mij opstaan.’ En uiteindelijk besluit David dan met HOOP…”De Here zal u sterk maken”.

Edith Hahn schrijft in “De Joods Bruid” over die hoop. “Hoop is de gift van God aan de wereld”, stelt ze. Een gift, een cadeautje voor het Chanoekafeest, op een plankje met daarop: « La vie est belle, et elle commence demain ». Ze heeft het ook over een lied dat steeds in haar gedachten komt waarvan de woorden luiden:  

Op een dag wordt de tempel herbouwd

en de Joden zullen naar Jeruzalem terugkeren. 

Zo staat geschreven in de Heilige Schrift. 

Zo staat geschreven. Halleluja.

David sluit in vers 14 met de conclusie die past bij zijn openingsvers, de cirkel sluit zich. Dat moet de coronasituatie met al wat ze meebrengt ons weer leren. Wees vol vertrouwen, Hij brengt u veilig thuis.

(1) Citaat van Malcom Muggeridge ) Uit: “Jesus among other Gods” van Ravi Zacharias Blz. 135Vertaling Oorsprongkelijk uit: A Twentieth Century Testimony (Nashville: Thomas Nelson, 1978)